Dünyaya ilk gözümü aştığımda,
Biri duruyordu karşımda,
Bana neşe, gülücükler saçıyordu,
İçimden sanki ona bir şeyler akıyordu.
Bu nasıl birisi çözemedim,
Melek olabilir mi diye düşündüm biran.
Her an kucağındaydım.
Sanki koruyucu meleğimdi.
Beni hep kucaklar sevgi ile sarardı.
Aramızda sanki çözemediğim bir şeyler vardı.
Artık onsuz yapamaz oldum.
Sırf yanımda olsun diye ağlıyordum.
Ne yapayım hiç işi bitmiyor ki,
Çamaşır onda bulaşık onda.
Büyüdükçe anladım ki,
Bu meleğin adı; anneymiş.
Dokuz ay karnında taşıyan,
Büyük bir acı ile doğuran da o melekmiş.
Anladım ki, gerçek sevgi ondaymış,
Beni cennete götüren tek melekmiş.
Pamukkale
12.03.2016 / 13:12
Anneler fedakardır kutlarım...
#1
dağlarkızı
14.03.2016 / 16:44
Evet aynen çünkü bende bir anneyim. teşekkürler...
Pamukkale
12.03.2016 / 13:12
dağlarkızı
14.03.2016 / 16:44