Sana babaanne demek gelmiyor içimden.
Annemin gücenmeyeceğini bilsem,
Sana Anam diyeceğim,
Sana Melek diyeceğim,
Sendin beni büyüten.
Sendin benim ilk yürüdüğümü gören.
Annem, babam yok iken,
Hep yanımdaydın benim,
Hastalandım, hastaneye koştun,
Ağladım, telaşlandın ve şaklabanım oldun,
Beni hasta halimle güldürdün.
Sen beni kendi canından bile çok sevdin,
Hangi babaanne yapar senin yaptığını? Söyle..!
Şimdi bakıyorum da Şükriye teyzeye,
Torununa bakmıyor, Kafam gürültü götürmez diyor,
Torununu yabancıya emanet ediyor,
Ben çok şanslıymışım be babaannem.
Şimdi on beş yaşına geldim.
Yine içimde bir hüzün var, be babaannem.
Keşke yine yanımda olsan,
Her ağladığımda sana koşsam.
Annem, babam yok iken,
Sende yoksun, şimdi çaresiz kaldım,
Bazen mezarına geliyorum, dua ediyorum.
Fakat benle konuşmuyorsun artık.
Ne yapayım, ben de dertlerimi şiirlere döküyorum.
Kendime böyle bir tedavi buldum.
İşte böyle rahatlıyorum be babaannem.
Pamukkale
05.03.2016 / 18:50
hep öyledirler cefakardırlar eski insanlar saygılarımla...
Pamukkale
05.03.2016 / 18:50
dağlarkızı
05.03.2016 / 19:31