Aslına baksam cefa, resmine baksam vefa,
Suretinle sürdüğüm, sensiz sürdüğüm sefa.
Sen kalbimi kırsan da resmin boyun büküyor,
Hayalin, gerçeğinden bin kat daha seviyor.
Dili yok ki sitemin, yükü ağır dilimde,
Bir solukluk ömürsün, can çekişen elimde.
Sen kapıyı çarparken, resmin kal diyor hâlâ,
Varlığın bir bilmece, yokluğunsa bin belâ.
Dursun zaman öylece, ne solar ne değişir,
Gözlerin o kağıtta sessizce helalleşir.
Sen gitsen de fark etmez, bu bendeki esaret,
Aslından kopan kalbe, hayalin bir emanet.