Yapraklar dökülür, sarı bir düş gibi,
Rüzgar alır götürür, hayatın izini.
Sonbahar bir vedadır, sessiz bir dans,
Ama ardından gelir hep yeni bir şans.
Dallar çıplak kalır, boyun büker sessiz,
Toprak saklar anıları, biraz hüzünsüz.
Gökyüzü griye çalar, bulutlar ağır,
Ama biliriz, bu da geçer, umut çağırır.
Her yaprak bir hikaye, sessizce anlatır,
Renkleri solsa bile, ruhu hep yaşatır.
Bir zamanlar yeşil olan, şimdi altın,
Doğanın fısıldadığı şarkıda saklıdır anın.
Rüzgarlar esip geçerken boş sokaklardan,
Zaman döner geriye, eski hatıralardan.
Bir çocuk koşar uzaklarda, güler yüzü,
Sonbahar, hem hüzün hem de sevincin özü.
Yağmur düşer ince ince, damla damla,
Yıkar geçmişi, yeniden doğar tabiatla.
Her bir damla bir umut, bir yenilik,
Sonbahar öğretir bize, sabır en büyük hikmet.
Bir vedadır evet, ama bir de başlangıç,
Hayat döner durur, her an bir yarış.
Son yaprak düştüğünde toprağa usulca,
Bil ki bahar gelir, kalbin coşar yeniden usulca.