Bir sonbahar günü gibi, hayat, Yapraklar dökülür, sararır umutlar.
Her düşen yaprak, bir anı, bir acı,
Rüzgarla savrulur, kaybolur izler.
Gözyaşlarıyla sulanır toprak,
Her damla, bir hüzün, bir keder.
Yalnızlık çöker, sessizce,
Geceye karışır, kaybolur hayaller.
Bir zamanlar yeşil, canlı dallar,
Şimdi çıplak, soğuk ve yalnız.
Hayatın acımasız yüzü,
Her mevsim bir yaprak dökümü.
Kırık kalpler, yorgun ruhlar,
Her biri bir bir düşer hayat ağacıdan
Bende asarım kendimi bu hayat ağacına
Yaşadıktan sonra bu yaprak dökümünü