Yanlızlığı içime atmıştım ben.
Mutlu olmayı bir tabagı rafa kaldırır gibi koymuştum kenara. Acıları hüzünleri umutları herşeyi bırakmıştım aslında bir köşeye. Taaki sen karşıma çıkana kadar, Adeta hayat bulmuştum sende, yaşamanın nedemek oldugunu anlamıştım birkez daha, Gülmeyi ve gülümsemenin ne kadar güzel oldugunu hatırlamıştım.
Mutlu olmaya birkez daha başlamışken, sakına sende rafa koymaya çalısma sevdigim.