Beni bu trene kaderim degil sen bindirdin,arkamdan bir el bile sallamadan veda bile edemeden.Oysa seninle var olmustum bir zamanlar yasadigim bu dünyayi solgun ve umutsuz,azar azar gerimde ufalaniyor gecmisten gelmeyecege dogru hizla yol aliyor yuvarlaniyorum.Trendeki yolculari hic tanimiyorum,basladigim sandigim tek sey ayni yer ve zamanlarda dogup büyüdügümüz,ayni kadehlerden ayri degisik ickilerden yudumladigimiz,ayri istasyonlardan binip ayni yere gittigimiz.Caresiz umutsuz herseyin sonunda koca bir hic olacagini bilmek ne aci ne dayanilmaz.Takvimden düsen her yaprak solan her bahar bana yalnizligi terkedilmisligi asiladi.seni kalabaliklarda bulmustum,ayni kalabaliklarda yitirdim doyamadan.Oysa simdi yalnizligimin ve sevgiye susamisligimin tam ortasindayim,yumuyorum gözlerimi bir lunapark canliliginda ve coskusunda,sonra bir rüzgar gibi bir sarki gibi girmeni bekliyorum penceremden,ve bu izdirap yüklü vagondan beni cekip kurtarmani istiyorum,....
usagi
19.06.2007 / 10:54
Çok güzel yazmışsınız,muhteşem olmuş makaleniz.Son istasyon 2'de okudum.O da çok güzel..Çok beğendim.
YüREĞİNİZE SAĞLIK...
{s:026}
usagi
19.06.2007 / 10:54