Sessizliğimden sanrılar geçiyor bu akşam,
Yaprağın özünde açan yeşilliğe öykünerek,
Bir gemi geçiyor, mutluluğun formülünden evvel,
Bir saat kuruluyor, bir anın titreşiminden öte,
Zaman, zamansızlığı yara yara geçiyor,
Zaman, afaki bir sessizliği kendi gölgesiyle tamamlıyor...