bir hüzün kaplı yüreğim
ufku aydın yarını bilemiyorum
batık gemiler gibi
tutsak olmuşum sevda denizine
gün ışığına hasret balık misali
bir yol göster aşk diyorum
o da felekten darbe yemiş
kan ağlıyor
ve sonra
kime dokunsam
hasret tozunda bayırları seyrediyor,
ve
hala
kırk yıldır
iyi güzeli öğretmeye çalıştığım
çürümüş insanların
aklı kullanmayan sokakların
dıranaj kuyularında damak tadı arıyorum
neylersin
umut işte
irfan kökten