gòzlerin ceylandı
caddelerde cıvıl cıvıldın
podyumda yüruyen mankenlere taş çıkarırdın baktıgımda senden ayrılamazdım.
şimdilerde başını öne egmişsin
yüreğindeki sevinçleri sicime dizip
dünyandan da vaz da geçmissin
sana böyle ne oldu .
yoksa seni böyle utanmadan
arsızca sevmem mi yaraladı.
kızma sebep buysa ne olur
ben bir çöldüm
sen asi bir nehir
akıp geldikce
dişlerinin arasindan süzülüp dudagından
dökülen kelimelerde yeşile döndüm ..
tutamadım kalbimi
biraktim sana kendimi
iste senin boynunu kara topraga gitmemen için büken bendim .
irfan kökten