Tembel bir güneşin
perdesinden düşmüşüm yere
tozlardan kakıp eline ulaşamıyorum
sitem ediyorum talihe
koşarken hayat yolunda
çamurdan kurtulup akan suya kavuşamıyorum.
oysa arıyorum seni
mecnun kentlerinde.
ay da rengini yitirmiş
kuşanamadım hala sabahı gözlerinsiz
kuş kemikleri agrıyor içimde
öyle öfkeliyim ki
ikimizin yerine kadere
okesraya yumrugu vurup dudagından
çınlatasım geliyor hayatı
duru tayların sırtında.
irfan kökten