insanlar yalan dünya yalan
şu hayat ne acayip ama hep garibe
çırpınır gözü kelimelerin
yalansız hayat istasyonunda
lakin boynu vurulmuş dürüstlüğün zincire
dördüncü dil departmanında
sonra da gözleri irilir kandırılmışlığın
dudakları kurur toprak gibi
çatlar yaşam hüçreleri
ar damarından
nefes yelkovanı ile oynaşırken
sevginin boynundan elini eteğini çeker kalp
,inzivaya çekilir hayat
kirpiklerinde makas şıkırtısı ile
peşinden yalan dünya yalan insan
oysa
dünya ya boşuna yalan diyorlar
asıl yalan insan ruhunu sarmış ki
bu kadar kumaşı kırışık yaşamın için de
tırmalıyor hayat üç beş kalmış dürüsttü
inan,
irfan kökten