Biz Ne zorluklarla kurmuştuk
O Huzur dolu yuvamızı
Yoksulduk ama çok mutluyduk
Yarınlardanda umutluyduk
Ocağımız hep tütüyordu
Kazanımız hep kaynıyordu
Kimselere muhtaç değildik
Aç değil açıkta değildik
Halimizden memnun gibiydik
Bir çocuğumuz olsun isterdik
Birlikte hayaller kurardık
Ufkumuzu geniş tutardık
Zaman geçtikçe çok değiştin
Taş oldu o pamuk yüreğin
Hiç bir şeyi beğenmez oldun
Zengin olmaktı bir tek derdin
Azla yetinmeyi Bıraktın
Feysbuka Tik Toka bağlandın
Gözünü yükseklere diktin
Derken nefsine kurban gittin
Elinden düşmüyordu telefon
Varlığımı fark etmiyordun
Benimle tüm bağın kopmuştu
İnternet sana yetiyordu
Sanal bir alemde yaşıyordun
Denklerini orada bulmuştun
Senin nazarında ben yoktum
Kendi kendine yetiyordun
Gecemi gündüzüme kattım
Aylarca uykusuz kaldım
Sana yetinebilmek için
Çok çalıştım çok uğraştım
Umurunda değildimki ben
Varsada yoksada bir tek sen
Dayanacak güç bırakmadın
Tükenmiştim senin derdinden
Günü geldi tekmeyi vurdun
Beni sen yuvamızdan kovdun
El alemin gözü önünde
Bin bir hakaretler savurdun
Herşeyi sineye çektim ben
Seninde üstünü çizdim ben
Canımı dişime taktım
Yeniden doğdum küllerimden
Aç gözlülüğünün bedeli
Kötü yollara sürdü seni
Duydukça çok üzülüyorum
Kendin ettin ve kendin buldun