Bomboş oldu ev sen gidince
Yokluğunun yanında
Yalnızlık çocuk oyuncağı kaldı nefesimde
Sessizlikten çok ses çıkmayabiliyormuş meğer
Sen gitmedin de dünya gitti içimden
Sen gitmedin de dünya çöktü kendimden,
Renkli şeyler olsa da ışık olmadan renk olmaz
Sesler ışık sesin renkmiş
Canım bende de
Canımın canı sendeymiş
Canım canına değermiş meğer,
Gündüz kapatınca papatya yüzünü
Gece açınca siyah lalelerini
Nefesime hava değil
Buzlu bir boşluk doluyor,
Elektrik düğmelerinin de
Perdelerin de yönlerin de anlamı kalmadı
Lomloş oldu ışıklar, aydınlıklar sen gidince
Çöpe atılacak kırık camlara döndü zamanlar,
Varlığında herşey olağandı oysa
Senliliğin vedasında
Benliliği bana bırakışında saklıymış
Yokluğunu yokluğuma da çeviren
Yoğun, sinsi, cani hainlik.
Necdet Gürçiftçi
İnternette yayınlandığı zaman: 29.1.18/16.27
