|
Seyrani, dediklerine göre, 1807 yılında Kayseri'nin şimdilerde adı Develi olan Everek ilçesinde doğmuş.
Köyünde okuyup yazmayı öğrendikten sonra, o da çağdaşları Erzurumlu Emrah, Bayburtlu Zihni gibi düşmüş Anadolu yollarına... En nihayetinde, yolu İstanbul'a da varır, Semai kahvelerinde ozanlarla yarışır. Bir yandan koşmalar söyler. Diğer yandan taşlamalar düzer, yermedik kimse bırakmaz.
Dili durmayanın dirliği olmaz derler. Seyrani'nin de dirliği bozulur ve İstanbul'dan ayrılır, memleketine döner ve çalıp söylemeye devam eder. Divan şiirini de bilmesine rağmen, asıl gücünü koşmalarında ve nefeslerinde gösterir. Çağına göre dili, pürüzsüz ve özentisizdir. Duygularını, içinden geldiği gibi tertemiz Türkçe'sine aktarır. Bu yüzden, Anadolu, Seyrani'yi sevmiş, adını, şiirlerini unutmamıştır.
Daha genç denecek bir yaşta, 1866 yılının sonbaharında köyünde gözlerini kapar, kırık sazı mezarının başına asılır.
|
|
HER GÜZELİN KAHRI ÇEKİLMEZ İMİŞ
Eski libas gibi aşıkın gönlü
Söküldükten sonra dikilmez imiş
Güzel sever isen gerdanı benli
Her güzelin kahrı çekilmez imiş
Bülbül daldan dala yapıyor sekiş
O sebepten gülle ediyor çekiş
Aşkın iğnesiyle dikilen dikiş
Kıyamete kadar sökülmez imiş
Sevdiğim değildin böylece ezel
Aşkının bağına düşürdün gazel
İbrişimden nazik saydığım güzel
Meğer pulat gibi bükülmez imiş
Seyrani'nin gözü gamla yaş imiş
Benim derdim her dertlere baş imiş
Ben bağrımı toprak sandım taş imiş
Meğer taşa tohum ekilmez imiş
Seyrani
       |
|